oxoweb487942

Grappig

Ik heb al meerdere malen bij mezelf gemerkt dat ik het woord 'grappig' vaak gebruik.

Niet als bijvoeglijk naamwoord, want zoveel grappige dingen zijn er nu ook weer niet.

Nee, als stopwoord.

En dan vooral als reactie op iemand anders. In een gesprek dus.
'Ik heb mijn baan opgezegd.' 'Grappig.'
'Ik kwam Frank tegen in de stad.' 'O, wat grappig!'

Nou, je raadt het al:

heel af en toe kan 'ie wel, maar vaak is 'grappig' niet op zijn plaats.

Verschrikt verontschuldig ik me dan voor mijn woordkeus.
De ander heeft vast mijn stopwoordje niet opgemerkt.

Gelukkig ben ik niet de enige, kwam ik laatst achter.
Mijn buurvrouw heeft er ook last van. En die heeft, net als ik, gestudeerd, dus aan een gebrek aan educatie kan het niet liggen.

Wellicht komt het voort uit een overdreven neiging tot relativeren?
Het slijt vast wel. 

Heb jij ook een stopwoord?
Ik ben benieuwd.

Groet,
ilse